Iemand vertelde me dat elke ruzie een richtingaanwijzer is naar dieper zelfinzicht. Ik weet niet meer wie het was, maar het moet haast wel een boeddhist zijn geweest. Boeddhisten zien altijd de weg naar binnen als de beste uitweg uit welke ellende dan ook. Ik heb geleerd het met ze eens te zijn.
Dat is niet waar, trouwens. Leren is maar iets abstracts. Wat kun je nu werkelijk over jezelf leren? Er zijn maar drie dingen die ik na vierendertig jaren in dit leven met zekerheid over mezelf kan zeggen:
Ik hou van mijn dochters.
Ik hou van…
In het zaaltje stonden vijf rijen plastic stoeltjes. We gingen op rij twee zitten. Voor ons zat een vrouw met zwarte wenkbrauwen en lichtgevend blond stekelhaar. Ze zat rechtop en als een struisvogel registreerde ze nerveus elke beweging in het zaaltje.
“Fijne ruimte,” zei M. M. houdt van fijne ruimtes. Ik hou ook van fijne ruimtes, maar ik zie pas of een ruimte fijn is of niet, wanneer M. me er op wijst. En dan ben ik het met haar eens.
“Mooie kleur groen,” zei M.
“Zeegroen,” zei ik.
“Of lindegroen,” zei M.
“Dat kan…
Dit is wat het leven is. Een klopje op je eigen schouder. Je hebt het goed gedaan. Het gaat niet altijd zoals je wilt, je hebt mensen pijn gedaan, soms doen mensen jou pijn, maar je hebt goede intenties. Er zijn valkuilen, valkuilen, de meeste graaf je zelf, voor je grootste tegenstanders, maar altijd stap je er zelf in. Omdat jij zelf je enige tegenstander van formaat bent. Jij bent die ezel van die steen, maar dan komt het leven weer, met weer die steen. Tot je het geleerd hebt. Dat is wat het leven is. Een herhalingsoefening, met steeds…
Elke ochtend loop ik van de trein naar de metro. Al jaren, want ik ben forens. Forens zijn bestaat uit het uitsluiten van toeval. Elke dag hetzelfde plekje op het perron. Elke dag dezelfde coupé in de trein. Elke dag dezelfde route naar de metro. Elke dag, elke dag. Elke dag hetzelfde stimuleert de geest. Het geeft rust en in rust kunnen mooie bloemen bloeien.
Mijn rust werd vorige week verstoord door een invasie van linten en blauwe bloesjes bij de ingang van de metro. Drommen verward rondlopende reizigers. En rijen. Nooit zag ik rijen voor de kassa’s van…
Ik liep langs de Amstel en er viel een man van zijn fiets. Hij had een rode jas aan. Het was vlak bij Carré, op een van die hoge bruggen waar je onbevangen op rijdt, maar drie meter voor de top een dood punt bereikt. De man overleefde het dode punt niet. De fiets maakte een luide smak. Een stuk van de kettingkast rolde naar het midden van de weg. Even bleef hij op straat liggen, met zijn fiets tussen zijn benen. Een man was al snel bij hem. Hij ging achter de gevallen man staan en greep ‘m onder…
Ik Twitter nu ook. Soms. Zoals het hoort was ik minstens een jaar later dan de rest, begreep ik er eerst niks van, en dacht ik het op een gegeven moment te snappen: gevat uit de hoek komen en hopen dat anderen die dat ook kunnen, gevat uit de hoek komen, je zien en dat die dan samen met jou gevat uit de hoek willen komen, waarna er een groepje met gevat-uit-de-hoek-komers ontstaat.
Uiteindelijk bleek, ook zoals altijd, dat ik het toch niet helemaal begrepen had en dat het weer zo een plek op het internet is waar achter…
Ik heb nooit gesport om mijn hoofd leeg te maken, om mezelf weer op te laden of om weer fris in mijn hoofd te worden. Het waren welkome bijverschijnselen, maar ik sportte vanuit geen andere motivatie dan de vreugde van het sporten zelf. Ik deed het vier, vijf keer in de week, fanatiek en intensief. Ik deed andere dingen niet om te kunnen sporten. Op vakantie gaan in september bijvoorbeeld, dat bestond niet. Dan was de voetbalcompetitie net begonnen.
Dat is anders geworden. In mijn kast liggen meer sportsokken dan gewone sokken, maar ik gebruik ze nooit meer. Weggooien,…
September 8, 2009