Het is elf uur. Naast de kopieerapparaten staat de jarige. Voor de jarige staat een rij. Voorbij de jarige staat de taart. Ik sluit aan in de rij. De collega voor me draait zich om. Ze schrikt. ‘Oeh. Ralph. Roze,’ zegt ze. Ze trekt een vies gezicht. Ik kijk naar mijn overhemd. Roze streepjes. ‘Is er iets mee?’ vraag ik. Ze schudt haar hoofd. Lacht dan. Een andere collega lacht ook. Ik wil iets terug zeggen, maar kan niets verzinnen. Ik laat mijn ogen over hun outfits gaan. Ze zijn allebei in het zwart gekleed en hebben strak achterover gekamd…
Ik ben een sardientje op een nauwe trap naar de oostelijke onderdoorgang van het Centraal Station in Amsterdam. Aan mijn linkerkant drukt de schouder van een vroegoude veertiger me opzij. Ik probeer mijn koers recht te houden, maar het lukt niet en na vijf treden zet hij zijn voet voor de mijne en moet ik me inhouden. Mensen botsen van achteren tegen me aan en mopperen binnensmonds. Ik concentreer me op de scholiere met brede heupen aan mijn rechterkant, die ook voor me langs moet. We overleven het en vijf treden later bevind ik me in een logge massa die…
Lotte en Sophie zitten voor het raam. Buiten is het grijs, druppels op de ramen herinneren aan de wolkbreuk van vanmorgen, maar met steeds meer regelmaat licht de wereld even op door een kier tussen de wolken. Mijn dochters hebben hun stoeltjes recht voor de foto van mijn vader neergezet en zingen samen liedjes voor hem. Liedjes die ze zelf verzinnen. Dat gaat zo. Lotte vraagt aan Sophie waar ze over zullen zingen. Sophie noemt een onderwerp. Meestal een dier of iets anders uit de natuur. ‘De krokodil’ zegt ze nu. Lotte begint te zingen. Van de krokodil gaat het…
Lotte en Sophie mochten gisteravond hun schoen zetten. Er moest een wortel in, en ze wilden per se water voor Americo. En hij moest bij de CV staan, want dat hoort zo. Sophie zong ‘Sinteklaar pepoempje’, en Lotte gaf ‘Zie ginds komt de stoomboot’ een eigen invulling, maar ze dachten schouderophalend dat het wel voldoende was. Sophie stak haar vinger omhoog omdat ze een idee had: ‘Weet je, ik kan ook gewoon zelf die wortel aan Americo geven, en dan kan Sinterklaas het cadeautje meteen aan mij geven.’ Daar zit iets achter. Sophie heeft zin om Sinterklaas een zoen te…
Ik schrik wakker. Donker. Gordijnen. Zweet. Links is er even niet, ook geen rechts, geen boven of beneden. Ik word naar beneden getrokken, mijn bed in, mijn slaap in. Het donker trekt met duizend kleffe handen aan me en in mijn hoofd lijkt het klam en vet. Het is een gevoel, een onrust die nog geen woorden heeft gevonden. Geen beelden ook. Alleen een hol donker suizen. Ook in mijn buik. Langzaam komen uit die donkere soep woorden naar boven, woorden die me vastgrijpen, bij mijn kruin, in mijn gezicht, lange koude vingers op mijn wangen en voorhoofd. ‘Waar’, dat…
Vandaag werd ik in de trein aangesproken door een medereiziger. Het was een vrouw uit mijn dorp. Ik ken haar naam en ik weet wie haar vader is. Dat is namelijk mijn oude voetbaltrainer. Ik weet nog dat hij altijd ‘hete kroketten’ riep als de keeper van de tegenstander de bal moest vangen.
De vrouw zei me dat ze mijn stukjes zo graag leest. “En die van je vriendin ook. Jullie schrijven heel mooi.” Ik knikte en zei dankjewel en wist niet wat ik verder zeggen moest. Het probleem met complimenten is dat het een kunst is om ze…
Ben je wat je doet, in essentie? Maar wat doe je dan? Kunnen mensen zien, écht zien, wat je doet, alle schakeringen? De plussen en de minnen? En welke dingen die we doen of die we gedaan hebben lichten we er dan uit. En wie velt vervolgens het oordeel? Waar kun je over oordelen? Over een gebeurtenis, of over een mens?
Elk oordeel is een interpretatie en het leven is vloeibaar. Alles stroomt. Soms helpt het iemand om te oordelen over een ander, op basis van iets wat is gebeurd, en soms om te zoeken naar zichzelf en naar…
November 24, 2009
5