Ik heb de vrouw die bij de Nederlandse Bank werkt al een tijdje niet gezien. Ze is al jaren een vast gezicht in mijn ochtendritueel. Als ik me van de trein naar de metro begeef, komt ze me altijd met stijve knietjes voorbij snellen. Ze rent zoals alleen vrouwen kunnen rennen. Het houdt het midden [...]
Ik besloot vroeg te gaan slapen. Dat lukt me maar matig de laatste tijd. Waar ik slapen ooit zag als bekroning van een mooie dag, ja, waar slapen ooit zelfs mijn hobby was, stel ik nu het moment dat ik naar bed ga uit. Niet met belangwekkende zaken, nee, dat zou nog een verklaring zijn. [...]
Het was half zeven en nog licht toen ik door een stille straat naar het stemlokaal fietste. Ik fietste rechtop. Fier bijna, want ik voel me altijd weer een beetje bijzonder als ik mag stemmen. Dat heeft te maken met mijn vader. Als die vroeger zei, kom Ria, dan gaan we stemmen, en ze liepen [...]
Ik heb sport nodig. NU. Ik ben kribbig en mijn neus jeukt. Ik zap en ik loop rondjes door mijn huiskamer. Ik zie drie minuten van ‘Familiediner’ en vijf minuten van de TV makelaar. Ik lees een bladzijde in elk tijdschrift dat ik in mijn handen kan krijgen. Maar. Ik trek het niet meer. Geef [...]
Kijk, daar is Twitter dan wel weer heel goed voor. Oneliners. Direct na Het Grote Drama (wat ik, eigenlijk, helemaal niet zo’n drama vond, ik bedoel, heerlijk toch, helden die vallen, daar worden ze episch van. Ik heb ge-no-ten. Vooral van Ria Visser, maar dat terzijde). Twitter dus. Direct na de bocht van Sven, en [...]
Ik ben een beetje misselijk. Dat heeft te maken met bobsleeën. Ik weet niet of u wel eens een bobsleewedstrijd op TV hebt gezien? Zo’n wedstrijd bestaat uit een eindeloze rij passages langs camera’s. De camera’s staan stuk voor stuk in het midden van een recht deel van het parcours opgesteld, zodat ze het projectiel [...]
1.
Er is een slecht verlicht gangetje in het ziekenhuis. In dat gangetje zijn stoelen aan de muur geschroefd. Zes naast elkaar. Ik zit met vier andere mannen in het gangetje. We wachten. Om de hoek is de operatiekamer. In de operatiekamer liggen onze kleine kinderen. Hun moeders zijn er bij. We doen ontspannen, de mannen [...]
Ik ging Lotte en Sophie halen. Dat klinkt heel eenvoudig. Ik ging Lotte en Sophie halen. Probleemloos, een activiteit, iets wat even moet, misschien zelfs met wat gemopper. Maar ik ben co-ouder. Elke keer als ik in de auto stap om Lotte en Sophie te halen, juicht er iets in mij. Ik rij de straat [...]
Ruim een jaar geleden veranderde alles, dus ook mijn treinritme. De intercity van 06.21 was me ineens te vroeg. Om die intercity te halen, moest ik om kwart voor zes opstaan. Kwart voor zes, 05.45. In welke volgorde je die cijfers ook zet, een draaglijke combinatie komt er niet uit. Toch ging ik het missen. [...]
Vijftig meter van de plek waar ik met mijn fiets onderuit was gegaan, zat een man in de gracht. Het drong niet meteen tot me door. Misschien doordat ik met mijn hoofd hard op het asfalt was beland, dat doet iets met je. Ik krabbelde overeind en voelde aan de zijkant van mijn hoofd. Beurs. [...]
De publieke opinie