Ik was aan het kamperen en het regende. Niks aan de hand, zou je zeggen, ware het niet dat ik een mooiweerkampeerder ben. Maar Ralph, slechtweerkampeerders, bestaan die dan ook? Nou, dat weet ik niet zeker, maar áls ze bestaan, dan stonden ze op mijn duincamping in Sint Maartenszee. Van die types die volkomen onaangedaan met hun laarzen en hun wollen truien aan in de voortent een kopje koffie en een sudoku doen. Met een blij en tevreden gezicht. Terwijl ik elke twee minuten het duin beklim om te kijken of het in de verte misschien al wat open trekt.…
Het is zeven uur, zaterdagochtend. Brabantse stemmen op een meter van mijn hoofdkussen. Alleen een tentzeiltje tussen de stemmen en mijn ontwakend hoofd. De stemmen horen bij brakke mannen die net uit de 24-uurstent zijn komen strompelen. “Fok man,” zegt de ene stem knarsend. “Kom ik met een stuiterende knijter van dat feest, staan er al rijen voor die fokking douche man. Wat de fuk is dat man.” De ander lacht wat. De een gaat verder: “En weet je wat nog meer? Een zo’n fokking gast man. Aan het hardlopen. Met van die fokking hardloopschoenen en alles man. Ik loop…
Ik wist het ook niet meer, dus ik vroeg het aan google: “wat doet een vader als de jongste steeds komt klikken en de oudste het meestal inderdaad gedaan heeft?” Hahaha, maar, serieus? antwoordde google. Dat is de pest met google he, nooit eens een serieus antwoord. Dus ik nog een keer: wat doet een vader… enz. En toen deed google wat hij dus altijd doet: hij stuurde me naar de site van vogelproblemen.nl. En geef ‘m eens ongelijk. Het begint altijd allemaal bij de vogels. Ik bedoel. Neem Pino.
Maar ik weet het dus echt niet. Want…
Er was zaterdagavond zo’n moment. Zoals er altijd een moment is, in alle drukte en chaos. Ik praatte over het leven met iemand uit mijn voetbalteam. Om mij heen praatten honderden andere mensen ook over het leven. Of over vrouwen. Voetbal. Niks, alles. Mijn broertje, die net een paar uur terug was van zijn wereldreis, stond aan een tafeltje met een glimlach die met de minuut groter werd. Bier kwam en bier ging. De regen hield er mee op. De Markt stroomde vol. Nog meer bier, nog meer mensen, nog meer leven om over na te denken en te praten.…
Ik was uitgenodigd voor een meeting met een aantal mensen die bij hun gemeentelijke dienst bekend staan om hun vermogen strategisch te denken. Het zit zo: ik werk bij de gemeente Amsterdam en Amsterdam kent een bouwstop. Wat strategie komt in zo’n situatie wel van pas.
De bijeenkomst begon met een voorstelrondje. Voorstelrondjes horen er bij. Er hoeft maar Ă©Ă©n nieuw gezicht aan tafel te zitten, of we doen een voorstelrondje. Ik zei dat ik Ralph was en bij het OGA werk. Iedereen knikte. De rest zei ook zijn naam. Ik keek de groep rond en constateerde dat…
Ik hou van films over schrijvers. Zien hoe klein en onbetekenend hun leven is, eenzame mensen zijn het vaak, en het moet geromantiseerd, want het is film, je ziet ze gedichten declameren, sterke drank naar binnen werken en je ziet hoe ze iedereen van zich vervreemden. En dan van die voice overs die de betere zinnen uit de wereldliteratuur citeren. A lovesong for Bobby Long is zo’n film. Die film is nu op RTL8. Ik vind RTL8 geen zender voor een goede film over een bange man die boeken schrijft. Toch zie ik nu Scarlet Johansen zitten naast een jonge…
Ik vraag me af of ik moet gaan, vanmiddag. Naar de huldiging. Vanaf mijn kantoor is het een kleine tien minuten fietsen naar de Herengracht. Collega S. gaat zeker. Na tien minuten praten bij de koffieautomaat weet ik nog steeds niet precies waarom.
In dagblad De Pers staat met grote letters op de voorpagina: Huldigen is verwerken. Misschien is het dat. Dat er iets te verwerken is. Collega S. zei dat hij steeds wel even aan het verlies moet denken. Daar heb ik zelf niet zo veel last van. Ik heb mijn ego niet opgeblazen toen oranje won, en…
Vanmorgen ging ik naar het strand. Daar zat een dikke vrouw in een badpak dat ze zo op het oog al vele zomers droeg. Ze had een rieten hoedje op, waar ze een oranje slinger om geknoopt had. Dat is van Nederland, zei Sophie. Ik knikte. Ook dat is van oranje, het stemt nederig.
De jongen van het ijs in de strandtent droeg het shirt van het EK 2000. Kluivert, stond er op zijn rug. Het deed me terug denken aan de halve finale tegen ItaliĂ«. Die met al die gemiste strafschoppen. Het was de wedstrijd waarbij Cruyff in…
Mensen vroegen mij of ik al spijt had van mijn voorbeschouwing op Brazilië-Nederland. Want oh, oh, dit was toch wel andere koek. Het was een wonder geweest. Het wonder waar ik naar verlangde, maar dat niet zou komen.
Die mensen hebben mij niet begrepen.
Ik kijk elke avond naar VI oranje. Gisteravond zei RenĂ© van der Gijp dat hij het best leuk zou vinden als Nederland het WK won, maar dat hij het ook goed zou vinden als Spanje in de finale te sterk zou zijn. Hij was voor Oranje omdat hij dat wel leuk vond voor de…
Vroeger was het makkelijk. Je ging zitten, kreeg de voorbeschouwing van Johan Cruyff voor je kiezen, die probeerde je te begrijpen en net als je dacht dat je het begreep, begreep je het toch niet helemaal. Je zag het Nederlands elftal negentig minuten lang in balbezit, omzichtig speurend naar openingen, je ergerde je rot, je klaagde over het vleugelspel, over de trage opbouw, en over Michael Reiziger, we zeiden dat het saai was, maar we hadden wel de bal, en dan wonnen ze een aantal wedstrijden, heel het land op zijn kop, waarna het uiteindelijk mis ging als het net…
Een man en een vrouw stapten de coupé in. Vader en dochter, dacht ik even, maar toen zag ik dat de man naar de billen van de vrouw keek. De man wachtte tot de vrouw een plekje koos. “Hier dan maar,” zei de vrouw, half tegen zichzelf, half tegen de man. De man koos het plekje naast haar, maar aan de andere kant van het gangpad. Ik zag hem aarzelen. Ik dacht aan het kleine gesprekje dat ze ongetwijfeld op het perron hadden gehad. Ik zag hem zoeken naar een vervolg.
De vrouw graaide in haar handtas. De man…
August 27, 2010
0