Lowlands is zeg maar best mijn ding

Het is zeven uur, zaterdagochtend. Brabantse stemmen op een meter van mijn hoofdkussen. Alleen een tentzeiltje tussen de stemmen en mijn ontwakend hoofd. De stemmen horen bij brakke mannen die net uit de 24-uurstent zijn komen strompelen. “Fok man,” zegt de ene stem knarsend. “Kom ik met een stuiterende knijter van dat feest, staan er al rijen voor die fokking douche man. Wat de fuk is dat man.” De ander lacht wat. De een gaat verder: “En weet je wat nog meer? Een zo’n fokking gast man. Aan het hardlopen. Met van die fokking hardloopschoenen en alles man. Ik loop…

Ik ging

My office – the rules (2)

Webcammen

My office – the rules, deel 1

Een welgemeend advies: Omdat deze zo hardnekkig genegeerd werd:

De schoonheid van dit al

Sommige mensen geloven. Ze geloven in geluk. In drama. In hun recht daarop. Ze geloven in een mooie wereld. Ze geloven in ellende. Ze geloven in evenwicht en chaos. Deze mensen laten zich niet meevoeren in de stroom, met alle andere mensen mee. Deze mensen zie je in een volle Kalverstraat stil in de lucht staren, naar dat bijzondere vogeltje in de dakgoot boven de Kruidvat. Dit zijn de mensen die de lente ruiken op een sombere dag. Die op een beduimeld grasveld langs een snelweg een bijzonder bloemetje vinden. Ze vinden schoonheid temidden van verval. Niet per ongeluk, maar…

Ahoi. Enzo.