Brief aan Sophie

Lieve Sophie,

Je bent vandaag jarig. Drie ben je geworden. ‘Zo veel’ zeg je al weken, en dan steek je vier vingers in de lucht. Zeggen dat je vier wordt, terwijl het eigenlijk drie is, vind je heel erg grappig. Dat is wat je geleerd hebt, het afgelopen jaar. Grapjes maken. En tellen. Maar vooral grapjes maken. Volle zalen trek je nog niet, maar mij weet je te ontroeren. Je weet me zo vaak te ontroeren. Als je minutenlang rondjes rent in de keuken bijvoorbeeld, of als je boos in een hoek gaat staan en zegt dat iedereen stom is. Als je je hoofdje in mijn nek legt wanneer het je allemaal even te veel wordt en wanneer je in grootse paniek bij de WC staat omdat je, voor je gaat plassen, wat je ‘echt heel nodig’ moet, eerst nog wilt vertellen dat je echt heel nodig moet, en dat je bijna in je broek plast, omdat je ook nog wilt nagaan of Lotte nu niet jouw speelgoed pakt en of ik de TV wel ‘op stop’ heb gezet. Ja, dan ontroer je me. Eigenlijk ontroer je me voortdurend.

Je houdt je staande. Ik zie het als je ergens binnen komt en iedereen lachend aankijkt. Pas als de mensen dan terug kijken en terug lachen, weet je weer dat je eigenlijk een beetje verlegen bent, en dan kruip je tegen me aan. Dat duurt nooit lang, want jij kent overgave. Misschien is dit een typische vader-opmerking, maar jij kunt harten verwarmen, Sophie. Zoveel energie als jij in je leven stopt. Zo blij als jij kunt zijn, zonder voorbehoud of angst. Ik probeer het wel eens bij je af te kijken.

Je bent vandaag jarig en ik was er alleen vanmorgen even. Dat was fijn en ik zag je ogen stralen toen ik binnen kwam, maar ik weet dat je niet helemaal snapt waarom ik niet gebleven ben. Dat is de consequentie van de keuze die ik maakte. Je wilt het liefst dat iedereen er vandaag is. Iedereen die je kent en die je lief vindt. Dat lijkt je vanzelfsprekend, want jij bent jarig. En zo is het ook. Maar eens zul je beter kunnen begrijpen dat in het afgelopen jaar de dingen anders zijn geworden. Je weet het al. Je bent al meegebogen, mee geveerd. Het afgelopen jaar heb je niet alleen geleerd om zonder speen te slapen en zonder luier te leven, om te praten en te knippen met een schaar, om te fietsen en te dansen, om te zingen en te fantaseren, je hebt ook geleerd om mee te buigen. Dat was moeilijk, want je begreep het niet zo goed. Waar woonde papa nu. Alles beweegt altijd, ook aan jou. En nu ook om je heen. Waar kon je je nog aan vasthouden als je eigen bewegingen je uit balans brachten? Het was lastig, even, maar met jezelf als middelpunt vond je weer de rust in al die beweging. Dat was nog wel je grootste overwinning van dit jaar. Dat je rust vond in het rumoer. Dat je opkwam voor je eigen wensen, en meebewoog met wat goed voelde. “Mama is mijn mama en die is lief, en jij bent mijn papa en jij bent ook lief,” zei je laatst. “En ik ben jullie Sophie,” voegde je er aan toe. Zo wijs en tegelijk zo eenvoudig. En veel moeilijker moeten we het ook niet maken. Je bent mijn Sophie en daarom sta je voor altijd boven op mijn berg. Samen met Lotte en de anderen die ik lief heb. Van liefde is er altijd genoeg, om liefde hoef je niet te concurreren. En iets in me zegt dat je dat nu al heel goed weet. En dat maakt dat ik goed kan slapen ’s nachts.

Ik hou van jou, liefste Sophie, veel plezier op je derde verjaardag. We doen het zondag nog even over. Beloofd.

Jouw papa.