Brief aan mijn lief

Lieve Mau,

Er zijn heel veel liedjes. Nog veel meer gedichten. Er zijn melodieën en er zijn films, boeken, er zijn kleuren en getijden. Jij kent ze allemaal, jij hebt ze altijd gezocht, je hebt ze bewaard, of je googled ze op het juiste moment. Want jij leeft in muziek en woorden, in het schoon en fraai en licht en zacht van de kunsten en de natuur. “Ik ruik de lente,” zeg je vaak, en dan ruik ik ‘m inderdaad ook. Dat geeft me een extra huppelpas in mijn toch al vlinderend bestaan. Ik huppel omdat ik bij je hoor.

Er zijn heel veel dagen, heel veel uren en minuten, er zijn seconden en momenten. Jij kent ze allemaal. De ogenblikken in een mensenleven waarom het draait. Je koestert het leven in de tijd. Je leert me die tijd even stil te zetten. “Luister nu even,” zeg je dan. Of je blijft staan en kijkt naar de lucht. “Voel jij dit ook?” De plussen, de minnen. De overweldigende grootsheid van dit bestaan. Een bankje langs een vaart. Een geritsel in de struiken. Je herkent de momenten en leert me timen. “Je zei precies het goede, op precies het verkeerde moment,” zei je laatst. Dan kan ik alleen maar zwijgen en meevoelen.

Er is veel zwart, er is veel grijs. Er is veel confetti en er zijn kleurige ballonnen die naar de hemel zoeken. Maar die hemel, wat is hij soms donker. Alle tinten grijs, je kent ze. Soms te veel om nog te willen voelen, dat weet ik en ik sta naast je en hou je dan vast, tot het met een snik weer uit je glijdt. Er zijn veel glazen half leeg en af en toe eentje bijna vol. Er is een leven onder, en een leven boven de streep. Het maakt niet uit of je ergens bijna bent, nét aan de verkeerde kant van de streep voelt het voor jou net zo kil en koud als in de diepste donkerste kelder, zoals het een pietsie erboven voor jou voelt alsof alle zorgen voor altijd voorbij zijn. Ik zie de angst soms in je ogen, maar ook de dankbaarheid, de hoop. Dan kijk ik terug en knijpen onze ogen een beetje toe. In mededogen.

Ik weet weer wie dat jongetje was. Dat jongetje dat boeken las, op de grond tussen het raam en de lage tafel. Het jongetje dat droomde op zijn kleine jongensbed, met die poster van Marco er boven. Dat jongetje dat gedichtjes wilde schrijven en aan andere mensen wilde zeggen hoe mooi het leven toch zou kunnen zijn, maar dat niet durfde. Het jongetje dat huilde bij een lied en dat van slag was van die ene mooie zin. Dat jongetje zag jij meteen, toen, in die wind, bij die parkeermeter. En ik zag jou. Een bijna koude kop koffie met een winegum. Een trui zonder gat om je hoofd door te doen. Spaghetti aangemaakt met groentesoep. Dat ben jij. Voor mij. Anders. Anders mooi.

Vandaag ben je zesendertig. Ik ben er bij. Vandaag, morgen, en zo verder. Ik voel met je, ik dans met je, ik lees en schrijf met je, ik zing met jou en droom met je.

Ik wil je hier bij mij.

Gefeliciteerd, lief.
Jouw Ralph