Brief aan mijn jarige dochter

Lieve Lotte,

Vandaag ben je vijf jaar geworden. Toen ik je dat zei, je zat achter op mijn fiets en ik bracht je naar school, zei je wat ongeduldig: ‘ja, dat weet ik al lang.’ Dat kan ook niet anders, want het is al twee keer groots gevierd. Een keer bij mij. En een keer bij je moeder. Zo gaat dat, als je co-ouders hebt. Daar weet jij alles van.

Vandaag ben je vijf jaar geworden. Ik stond vanmorgen bij het aanrecht en ik keek stiekem naar je. Hoe je netjes je brood op at en je drinken dronk. Hoe je de kruimels van je mond veegde en je handen boven je bord schoon klopte. En ik keek naar je zus die ondertussen ondersteboven op de bank lag met een snor van chocolademelk, en een broodje voor haar neus waar ze nog geen hap van had genomen.

Je houdt van orde en duidelijkheid, Lotte. Dat is wel eens moeilijk, want met co-ouders is het niet altijd even duidelijk. Het afgelopen jaar heb je geleerd die duidelijkheid zelf te scheppen. En je hebt geleerd om duidelijkheid te vragen als je ‘m zelf niet vindt.

Je werd vier toen je vader net een nieuw huis had. Je liep door het huis en deed dingen en corrigeerde jezelf: bij mama mag dit niet. Van mama mag dat wel. Bij mama doen we het zus. Of zo. Dat duurde niet zo lang. Jij vond mij eerder dan ik mezelf. Bijvoorbeeld toen je me zei dat het zo leuk was als ik jullie naar bed bracht. En ik nog dacht dat ik een ritueel zocht.

Ik zie je nog staan, lieve Lotte, een jaar geleden. Klaar voor je eerste schooldag. Ik zie je elke dag nog zo staan, want ik heb die ochtend een foto van je gemaakt. Die foto zit in een zilveren lijstje en het ontroert me elke keer als ik er naar kijk. Je ene hand in je spijkerjasje, je rode tas in je andere hand. Een vlecht valt over je schouder en je kijkt zo schuchter. Ik mocht je brengen. Zo stil als je aanschoof in de kring, zo klein als je opkeek naar de oudste kleuters. Nu ben je zelf bijna oudste kleuter. En je vindt het gerust nog wel leuk als ik je de klas in breng. Gerust wel. Maar je kent de weg.

Je vindt je weg. Je leert schrijven en rekenen, je hebt vriendinnetjes en je maakt ruzie. Je kruipt bij me en vertelt me wat ik allemaal verkeerd doe. Je praat zo luid dat ik er gek van word, je zingt zonder intonatie en je kan al bijna de op je handen staan. Je bent gek op je zus en je zus maakt je gek. En jij je zus. En jullie mij. Maar niet echt.

Je bent mijn grote kleine regelmeisje. Je denkt na, hebt zorgen. Bijvoorbeeld over jullie vakantie met mama. ‘Ik hoop nog wel dat ik je nog herken als ik terug kom, papa,’ zei je voor vertrek. Ik zei je dat ik jou anders wel zou herkennen. De volgende keer geef ik je een foto mee. Beloofd.

Lieve Lotte, je bent dit jaar een meisje geworden dat het allemaal al zo goed weet, en dat tegelijk zo graag nog klein wil zijn als er verder niemand kijkt. In jouw ogen is iets na twee keer een gewoonte en als dat betekent dat ik je elke avond als een baby’tje naar bed mag dragen, voor de rest van je leven, dan doe ik dat, met al mijn liefde.

Gefeliciteerd, Lotte van vijf.
Kus van je papa