Brief aan mijn dochters

Lieve Lotte en Sophie,

Als jullie me er later naar vragen, zal ik zeggen dat 2009 het jaar was waarin jullie vriendinnen werden. Dat heeft alles te maken met de spectaculaire taalontwikkeling van Sophie. Jullie kunnen nu praten. En dat doen jullie. Praten praten praten. Ik heb me altijd verbaasd over het eindeloze praten van de vrouwen om me heen, maar nu ik jullie zie groeien, weet ik dat het iets genetisch is. Zoals jullie weten heb ik ook vaak twee jongens in mijn nabijheid. Die zijn meer van het fysieke werk. Een vuistslag in mijn maagstreek is waarschijnlijker dan jullie eindeloze discussies over de juiste inrichting van de tent die jullie onder tafel hebben gebouwd.

Ja. Jullie communiceren. De grondhouding is positief. Elke zin eindigt met “… hè lieverd?” De grondhouding is nieuwsgierigheid. Jullie gebruiken elkaars naam vaak. “Wat vindt jij dan, Lotte.” En: “… toch, Sophie?” Maar vlak achter die grondhouding ligt een explosief mengsel van koppigheid, agressie en ikke-ikke-ikke op de loer. Ik vind het een genot om jullie de grenzen van het toelaatbare te zien aftasten. Om te zien hoe jullie nu al de basis leggen voor wat jullie je hele leven zullen blijven doen.

Lotte is bijvoorbeeld de regelaar. Van de week wilden jullie een dansvoorstelling voor me geven. Daar zijn jullie van, van de dansvoorstellingen. Lotte vraagt of we komen kijken en Lotte begint niet voordat we netjes zitten en echt goed opletten. Lotte regelt de kleding en de accessoires. Ze regelt de make-up. Ze bedenkt het liedje en overlegt daarover met Sophie. Sophie is de driftige ontregelaar. Ze knikt heftig na elk overleg, maar nog voordat Lotte tot drie heeft geteld zet ze een ander liedje in. Sophie droomt en is oprecht verbaasd als Lotte dan heel hard “Nee, Sophie!” roept. Ze snapt niet zo goed waarom voor Lotte de dingen voorspelbaar moeten zijn.

Ik snap dat wel, lieve Lotte. We hebben je het niet gemakkelijk gemaakt, het afgelopen jaar. En je snapt zo veel.

Het is nu 2010. Het jaar waarin jullie 5 en 4 worden. Het jaar waarin alles nóg weer wat duidelijker wordt. Het jaar waarin ik zal blijven kijken naar wie jullie zijn, waar jullie behoeften en jullie dromen liggen. Ze komen overeen, die dromen, want ze gaan over veiligheid. Maar ze lopen ook uiteen, want er zijn geen twee meisjes in de wereld die tegelijk zo gelijk en zo anders zijn. En ik ben jullie vader. Ik loop tussen jullie in, allebei een hand. Een hand vol vertrouwen. Een hand vol liefde.

Op een mooi 2010, meiden.

Kus van papa.