ralphp.nl

Brief aan Lotte

Lieve Lotte,

Vanmorgen zat je op de trap je schoenen aan te doen. Daar nam je uitgebreid de tijd voor en zoals dat wel vaker gaat: ik werd wat ongeduldig. ‘Laat mij nou maar even,’ zei ik. Een jaar geleden had je dit aanbod met graagte aanvaard. Die tijd is voorbij. In jouw ogen doe ik veel verkeerd. Gelukkig begrijp je wel hoe dat komt. ‘Ik ben iemand anders dan jij, dus ik wil dingen anders dan jij.’ Dingen zoals het strikken van je veters.

Er zijn momenten, steeds vaker, waarop het me lukt volwassen te reageren op je drang het op je eigen manier te doen. Vanmorgen was er zo’n moment.
‘Oké,’ zei ik en ik deed alvast de voordeur open. ‘Maar wel een beetje opschieten.’

Je schoot niet op. Vroeger schoot je altijd op.

Het verbaast me weleens met hoeveel gemak je je oude ik af schudt. Het verbaast me ook hoe vertrouwd de nieuwe versie me meteen is, ook al staat er niets meer op zijn plek. Je bent sneller boos, je daagt me vaker uit. Weg zijn je oude wil om te volgen, je oude wens om niet op te vallen, de kleuren die je lievelings waren en de lange gouden haren die tot halverwege je rug vielen.

De veranderingen gaan ook aan jou niet ongemerkt voorbij. Vorige week gaf je me een dubbelgevouwen paars blaadje, met een zon getekend op de voorkant. ‘Post,’ zei je. Ik ging naast je op de bank zitten en vouwde de brief open. Je pakte mijn vrije arm, legde die om je heen en schikte je lijf tegen dat van mij. Terwijl ik las wat je geschreven had, keek je de andere kant op, en begon je te snikken. ‘Lieve papa, sorry dat ik altijd zo boos doe’ had je geschreven.
‘Och meisje,’ zei ik. ‘Wat lief van je.’
Daarna huilde je m’n shirt nat.

De veter schoot weer uit z’n lus. Ik zuchtte.
‘Jij gaat met mij naar de kapper,’ zei je. Dat ik het even wist. Je haar hangt nog nauwelijks op je schouders, maar het is alweer veel te lang.
‘Schiet nou maar op,’ zei ik.
‘Echt hoor.’
‘Papa houdt van vrouwen met lange haren,’ zei ik.
‘Ja, dat weet ik,’ zei je en je lachte veelbetekenend. Nog zo iets wat je hebt geleerd: veelbetekenend lachen.
‘Maar ik vind kort mooier,’ zei je. De tijd dat je vader de maat der dingen was, ligt achter ons.

Als een vrouw verandert, is me eens verteld, moet er iets met het haar. Dus misschien word je wel langzaam een vrouw. Of misschien gaat het wel heel snel. Dat kan ook.

‘Schiet nou maar op,’ zei ik nog een keer.

Ik bedoelde de veter, Lotte. Ik bedoelde alleen de veter. De rest komt later wel.

Kus van papa.

About the author