Brief aan Lotte (2)

Lieve Lotte,

Ik zat vandaag een paar keer met een heel klein en heel breekbaar hoopje mens in mijn armen, een meisje dat ineens haar lip voelde pruilen en haar schouders schokken. Ze weet niet hoe dat komt, ze weet alleen dat het in haar vaart, dat gevoel van onvolkomen zijn, een gevoel in haar lijf dat ze niet begrijpt, maar wat haar dingen laat doen. Zich afwenden, afsluiten, huilen, even alleen. Ik wiegde haar en kuste haar kruin en zei haar dat ze huilen mocht. Ik fluisterde in haar oor dat alles goed is. Dat het goed is, altijd. Het huilen, het verdrietig zijn. Dat papa het snapt. Ze snikte en schudde haar hoofd. Is het moeilijk meisje, vroeg ik en ze knikte. Natuurlijk is het moeilijk, dit zijn de jaren die tellen. Dit meisje staat op de kruising tussen puur en ingehouden. De plek waar iedere kleuter komt te staan, waar iedere kleuter zijn eerste butsen oploopt. Dit meisje moet weten dat het goed is wat ze doet, altijd, ook als de anderen het even niet goed vinden. Als er meer van haar verwacht wordt, mag ze weten dat het niet erg is als het nog even bij het oude blijft. Als ze schaamte voelt, mag ze horen dat ze dapper was omdat ze zei dat ze iets niet durfde. Het geeft niet meisje, alles is goed.

Even vaak zat ik vandaag te luisteren naar de aanstekelijke slappe lach van een blije kleuter. Haar gezicht lichtte op toen ze vanaf haar plekje voor het raam haar vader en zus zag staan. De juf vertelde nog iets, maar ze draaide zich op haar knietjes op het bankje en zwaaide van oor tot oor. Ze huppelde even later blij voor me uit en draaide zich stralend om, de zon in haar ogen, een hand reikte naar mijn hand. Samen huppelen papa. Ze liep naast me in de KARWEI en wees om de drie meter iets aan: is dit het dan? Ze zat met haar nichtje achter in de auto te geiten zoals alleen kleuters geiten. In mijn binnenspiegel zag ik haar het knipogen oefenen. Het lukte, maar vraag niet hoe. Ze lag in bed en herhaalde maar weer eens haar verzoek om me voortaan te scheren voor ik haar naar bed bracht. Veel te prikkelig. Toch wilde ze een kus. En een knuffel. En nog heen.

Toen ik opstond om naar beneden te gaan, kwamen de verhalen. De verhalen en de vragen. Over het kruispunt. Ik luisterde en vertelde haar in haar woorden wat ik wist. Dat ik ook niet precies weet hoe het werkt, maar dat ze moest blijven doen wat in haar op kwam, dat ze verdrietig mocht zijn, en boos, ondeugend en brutaal, en dat dat niet erg was, niet écht. Omdat ze goed is zoals ze is. En dat er mensen zijn die dat zien en van haar zullen houden. Hoe dan ook.

Ja, lieve Lotte. Als ik je dat toch eens kon bijbrengen. Dat zou wat zijn. Ik koester geen illusies, maar prijs me gelukkig. Want al die dingen. Jij leert ze mij.

Bedankt daarvoor.
Papa