Ik zag de plakbandhouder op het aanrecht staan en hoorde de echo van Sophie’s stem: ‘Pap, de plakband past niet in de kast.’ En ik had geantwoord: ‘Zet maar op het aanrecht lieverd.’ Ik pakte de houder op en zette ‘m in de kast. Ik deed alle lampen uit en drukte de CV naar 16 graden. Boven trok ik de dekbedden van Lotte en Sophie recht. Op Lotte’s bed lag een extra deken. ‘Pap, ik heb het koud,’ echode het. En toen ik naar beneden liep om een dekentje te halen, had ze geroepen: ‘De witte, pap.’
Ik maak mezelf elke week wijs dat het wel mee valt. En dat is ook wel zo. Hoe zeggen ze dat? Brand is erger? Dat heb ik nooit begrepen, dat mensen pijn gaan rangschikken.
Elke dinsdag gaan Lotte en Sophie na het eten weer naar hun moeder toe. Ze huppelen bij haar naar binnen en schoppen hun laarzen uit en gooien hun jassen in de hoek en ze vertellen enthousiast over de knutsels die ze gemaakt hebben en ik kijk daar samen met hun moeder met een glimlach naar. Na een paar minuten geven ze mij nog een kus en draai ik me om en loop ik naar de auto met de twee lege kinderstoeltjes en dan rij ik in stilte de straat uit en reken ik uit hoe lang het duurt voordat ik ze weer zie en zeg ik dat het wel mee valt.
Brand is erger.
Segia
2 maanden geleden
Hardop uitgesproken heeft ‘ie het nooit, maar eigenlijk was het vrij duidelijk dat dit is hoe mijn vader zich voelde, steeds als hij ons vier afzette. Niet dat wij dat toen al doorhadden, natuurlijk.