ralphp.nl

Begin

Mijn vriendin zei dat ze me steeds meer begon te haten. Ik wist dat ze dat niet meende, maar ze zei het toch. Ze zette iets in gang.

Het zijn kleine stapjes. Eerst de constatering dat ze het niet meer trok, dat er iets moest veranderen. De verwijten over en weer. ‘Nee, maar jij…’ ‘En jij dan?’

Later, toen ze gekalmeerd was, zei ze dat ze het niet had moeten zeggen. Daarna praatten we over de komende maanden. Ze moest een huis zoeken en dat zou best lang kunnen duren.

‘En ik ben nog wel je vriendin,’ zei ze. ‘Ik wil niet dat je me ineens laat vallen. Ze huilde.

Ik zei dat ik haar niet ineens zou laten vallen. ‘Je kent me toch.’

Ze knikte. Ze kende me toch. En ze haatte me niet.

We gingen slapen. In hetzelfde bed. Daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Nu wel.

About the author

Comments are closed.