Anders

‘Ben je verdrietig,’ vroeg iemand en ik zei van niet. Ik zei dat het op zich wel goed ging. Mensen vinden dat een fijn antwoord. Of misschien vind ik het zelf wel een fijn antwoord. Ik heb besloten om voortaan minder over dat soort dingen na te denken, maar dat lukt nog niet zo goed.

‘Je zult merken dat je er beter in wordt,’ zei iemand die zich niet liet foppen. Ik vroeg wat ze bedoelde en ze zei dat ze het afscheid bedoelde. Ze zei: ‘Het verdriet vlakt uit’ en ik geloofde haar niet.

Ik probeerde om mijn verdriet te bewaren voor thuis, waar ik alleen was. Onder de douche werkte het best. Dat lukte met mate, het overviel me op de meest vreemde momenten. Een keer toen ik bij de Hema haar lenzenvloeistof zag staan. Een keer in de trein. Dat was minder. Ik had dat nog nooit zo meegemaakt, maar het verbaasde me ook weer niet. Alles is nieuw met haar, al sinds die middag toen ik haar ontmoette voor café Panama. Haar blonde haren in de wind. Ik wist toen wat ik nu nog steeds weet: alles is voortaan anders. En dat was zo.

Ze was alles wat ik zocht. Maar alleen haar vinden was niet genoeg. We lachten en we dansten, we aten meer Chinees dan goed voor ons was. We vreeën, god, wat vreeën we. Het verleden, het ging met ons op de loop, en de toekomst leek soms zo ver weg. Maar wat een kleur had ‘nu’. We huilden en we schreeuwden en we verweten en als we weer naar elkaar keken, verdween het lawaai meteen. Op een dag zei ze: ‘Als wij het samen niet redden, dan weet ik het echt niet meer.’ Ik lachte want ze had gelijk.

En nu weet ik het dus echt niet meer.

Iemand zei: ‘onder de streep heb jij haar leven gedeeld, en zij het jouwe. Het was er. En het was echt.’ Verleden tijd die een knoop in mijn maag legde die niet meer verdween. Ik knikte en ik twijfelde en ik zou willen dat het anders was. Omdat alles altijd anders was, met haar.