18 uur

17.00 uur. Schagen. Ik zit in mijn auto en mijn dochters kloppen op het raam. Ze willen nog een kus en een knuffel want ze gaan een nachtje logeren en dat vinden ze toch wel spannend. Nadat ik ze allebei vier keer stevig heb omhelsd, start ik de auto. Ik rij de straat van mijn zus uit. In mijn spiegel zie ik twee zwaaiende meisjes op blote voeten en in zomerjurkjes kleiner worden. De warme gloed die ik voel heeft niet alléén te maken met de zon.

18.30 uur. Ook in Almere is het warm. M. zit aan een tuintafel bij vrienden. Ik schuif aan voor nog een drankje. “Ik heb niks te eten in huis,” zegt ze blij. Ik denk positieve gedachten over een zak chips in de kast of een pizza in de vriezer. Wie positieve energie de wereld in stuurt, wordt daarvoor vroeg of laat beloond.

19.15 uur. De pizza zit in de oven.

19.45 uur. De oppas is er. Samen met M. rij ik naar het centrum van Almere. Daar liggen twee gratis kaartjes op ons te wachten. Die kreeg M. van de artiest zelf. Hij zocht contact met haar via Twitter. Ik vond dat verwonderlijk, maar ik ben dan ook een stugge jongeman uit Noord Holland. Op internet schrijf ik of lees ik. Dat dit iets heel anders is dan communiceren, ondervind ik steeds vaker.

22.10 uur. Een dame met een pasje neemt ons mee naar een lift. Haar voetstappen galmen hol in de lege gang. Af en toe zegt ze iets in haar portofoon. Wij lopen achter haar aan. We hebben allebei een glas wijn in onze hand. De lift brengt ons onder de grond. De dame met de portofoon wijst naar het einde van de gang. Wacht u daar maar, zegt ze.

22.12 uur. We zitten in een ruimte die doet denken aan een aula in een nieuwbouwschool. Er zijn stoelen en tafels zonder enig karakter. Naast de magnetron staat de afwas op een druiprek. We zijn alleen en na wat aarzeling gaan we aan één van de tafels zitten.

22.15 uur. De artiest komt binnen. Hij praat druk met een bevriende artiest, die niet heeft opgetreden, maar in Almere woont. De artiest ziet ons zitten en herkent M. Hij knoopt zijn overhemd open en schakelt de zenders die aan zijn broekband zitten uit. Samen met zijn vriend die ook artiest is komt hij bij onze tafel staan. Wij staan op. We schudden handen en daarna staan we wat ongemakkelijk met een tafel tussen ons in. De artiest weet ook niet zo goed hoe hij het ijs moet breken en vertelt over de avond, dat het goed was, dat het soms niet goed is, maar nu wel, met de energie van de zaal en zo. In het echt praat hij net zo snel als op TV. Na een tijdje valt hij stil. Zijn woorden sterven weg in de isolatieplafonds. Iedereen neemt een slok van z’n drankje. Dus. Ja. Kuch. Dan maakt M. een grap en gaan we zitten. Dat helpt.

22.45 uur. M. wil nog op de foto met de artiest en de vriend van de artiest die ook artiest is. Ik merk te laat dat ik moet flitsen. De vriend van de artiest die ook artiest is maakt een grap over integratie en zet nog wat handtekeningen voor de kinderen, en dan staan we buiten. Als we concluderen dat het sympathieke mensen zijn, voel ik dat mijn lijf even schrikt. Dat duurt gelukkig niet lang. En M. straalt. “Grappig was ik hè?” zegt ze. Ik knik. “Heel grappig.” Ze haalt diep adem. “Ja hè. Vond ik ook.” De warme gloed die ik voel heeft niets te maken met de zon.

22.50 uur. We lopen over een plein in Almere. We willen nog wat drinken maar de droefenis slaat klam uit de cafés. Langzaam lopen we heen en terug. Op een stenen bankje zitten een jongen en een meisje tegen elkaar aan. Ze zien lijkbleek en kijken wezenloos in het niets. In de verte plast een man tegen een bankgebouw.

0.00 uur. Ik breng de oppas naar huis. We rijden over de A6. Ze zegt dat er bomen zijn weg gehaald zodat de mensen de skyline van Almere Stad goed kunnen zien. Zo in het donker ziet die er imposant uit. Een uur geleden liep ik er rond. Dat is het probleem met indrukwekkende dingen. De grootsheid ervan neemt af als je er dichter bij komt.

9.00 uur. M. zet koffie en ik spit in de tuin. Dat klinkt heel simpel en dat is het ook. Tegelijk heb ik het idee dat ik onderdeel ben van een groter plan. Dat is zo mooi aan juist de simpele dingen, ze brengen je in contact met de schoonheid van dit alles.

10.00 uur. Ik zit in de auto en rij Noord Holland in. Links en rechts weilanden met aan de horizon dorpjes en kerken. Voorbij die horizon wachten mijn dochters op me, en een dagje aan het strand. De lucht is strak blauw, de blower blaast zomerlucht mijn auto in. Bryan Adams zingt over de zomer van negenenzestig. Ik kan er niets aan doen, maar ik ga er veel te hard van rijden.

11.00 uur. Schagen. Ik zit in de zon met een kop koffie. In de tuin spelen mijn dochters met hun nichtjes. Ze schommelen en springen op de trampoline en hebben me nog nauwelijks opgemerkt. De warme gloed die ik voel heeft niet alléén te maken met de zon.