05.45

Ruim een jaar geleden veranderde alles, dus ook mijn treinritme. De intercity van 06.21 was me ineens te vroeg. Om die intercity te halen, moest ik om kwart voor zes opstaan. Kwart voor zes, 05.45. In welke volgorde je die cijfers ook zet, een draaglijke combinatie komt er niet uit. Toch ging ik het missen. Een ritme is niets anders dan de gewenning van het lichaam aan wat wij het in een vaste cadans opleggen. Net als een mens houdt een lichaam van voorspelbaarheid. Zelfs de voorspelbaarheid van een Spartaans regime zal het verkiezen boven géén voorspelbaarheid. Ondertussen weet ik dat niet alleen mijn lijf, maar ook mijn geest wel houdt van een zekere mate van voorspelbaarheid. Lange tijd verwarde ik het met een keurslijf: voorspelbaarheid als het uitsluiten van risico, terwijl het nemen van risico toch staat voor beweging, léven. Daar kom ik nu op terug. Het beweegt gemakkelijker op een ondergrond die niet meebeweegt.

Vanmorgen zat ik daarom weer in de trein waar ik tot ruim een jaar geleden elke dag in zat. De intercity van 06.21. Ik zag gezichten die ik vergeten was. Ze zagen er niet gelukkiger uit dan toen en ook niet ongelukkiger. Ze stonden op dezelfde plekken op het perron, maakten dezelfde grappen bij het instappen van de trein, en reisden met dezelfde kameraadschappelijke zwijgzaamheid als een jaar geleden. Op tussenstations knikten sommige instappers de knik der herkenning naar me, en ik knikte terug. Ik sloot voorbij Alkmaar mijn ogen en vond een zekere rust in de wetenschap dat de dingen niet veranderen, ook als niks hetzelfde blijft.