ralphp.nl

Picoparty

12:40
Over een uur en twintig minuten moet ik in het Spaarnegasthuis zijn. Ik heb het opgezocht, het is ongeveer veertig minuten lopen. Ik ben twee keer naar de wc geweest sinds ik om half elf, een half uur te laat, het tweede zakje picoprep innam. De vriendin die me na afloop komt ophalen appt: hoe is het met de picoparty? Ik zeg dat het meevalt. Ik zeg niet dat ik me zorgen maak over de voortgang. Een kwartier geleden dronk ik de laatste halve liter appelsap en nu zit ik te wachten tot die er weer uit komt. Ik heb niet het idee dat ik schoon ben. Ik denk dat je het zo noemt, schoon. In het boekje van de endoscopist zeggen ze dat je geen stukjes moet zien, en dat de ontlasting dezelfde kleur en substantie moet hebben als het vocht dat ik inneem. Appelsap. Als ik in de toiletpot kijk, zit dat schuim van die toiletblokjes in de weg. Ik veeg het met een opgevouwen toiletpapiertje opzij. Het water lijkt bruin, of geel. Is dit appelsap? Ik zie ook geen stukjes, maar misschien voelde ik ze wel. En is die laatste halve liter er nou al uit? Ik controleer de tijd. Bijna. Straks die veertig minuten wandelen. Ik voel geen aandrang, maar dat zegt niks met dit spul. Eerst maar even handen wassen.

14:25
Een verpleegster rijdt me met bed en al naar de behandelkamer. Ze vraagt of ik mijn voeten even binnenboord wil houden. Die heb ik aan twee kanten onder de deken  uit gestoken voor wat verkoeling. Halverwege de gang rijdt ze alsnog tegen een muur aan. ‘Oh sorry,’ zegt ze. ‘Ik was verdiept in mijn telefoon.’ Voor de deur met de behandelkamer passeer ik de jonge vrouw die voor mij aan de beurt was. Ze was vooraf erg nerveus. De verpleegster vraagt haar hoe het ging. De vrouw zegt dat het veel pijn deed. ‘Ach lieverd,’ antwoordt de verpleegster. Het bed van de zenuwachtige vrouw wordt langs me gereden. ‘Sterkte,’ zegt ze tegen me. Ze steekt haar duim op.

14:29
In de krappe behandelkamer zijn twee oudere vrouwen en een jonge vrouw druk bezig met allerlei computers en apparaten. Ze geven me alle drie een hand. Ik vergeet hun namen direct weer. Een van de oudere vrouwen zegt dat ze wat gel op mijn anus gaat smeren en voor ik kan antwoorden smeert ze inderdaad wat gel op mijn anus. De jongere vrouw zegt dat ze de dokter is en na wat vragen (nee ik werk niet dagelijks met varkens of kippen), zegt ze dat ze me het roesje gaat toedienen. Ik verwacht dat ik meteen in slaap zal vallen. Dat was de vorige keer ook zo. Maar ik blijf wakker. Tenminste, daar lijkt het op. Ik weet niet of ik fragmenten mee krijg of de hele behandeling. Een van de verpleegsters checkt mijn hartslag. De dokter zegt dat het er heel goed uit ziet. Ik kijk mee op het scherm. ‘Best sexy darmen, inderdaad,’ zeg ik. De verpleegster glimlacht: ‘Enorm sexy.’ De dokter zuigt wat gele derrie weg. ‘Sorry, de laatste appelsap,’ zeg ik. Zonder stukjes. Ik ben trots.

16.02
In de rustkamer duurt het een paar dutjes voordat het tot me door dringt dat ik zelf moet aangeven dat ik klaar ben om te gaan. Ik kleed me aan en app de vriendin dat ze me kan komen ophalen. Ze zit al om de hoek te wachten. Door het wandelen gaan mijn darmen luid tekeer. Ik zeg dat ik nog even naar de wc wil. ‘Neem je tijd,’ zegt de vriendin, en ik antwoord dat ze duidelijk de werking van picoprep onderschat. ‘Rustig aan is geen optie.’

22.30
Ik vertel mijn vriendin aan de telefoon over de middag. Ze zegt dat ze baalde dat ze me niet kon halen en dat ze nerveus werd toen het lang duurde. Ik zeg dat alles goed is met mijn darm, en vertel dan over de picoprep, de sexy darmen en de dutjes. Ze moet lachen en realiseert zich dan dat het misschien niet superhandig van mij was om een dag voor mijn picoparty voor haar en mij scherpe Indiase Tandoori te bestellen. ‘Sjongejonge Ralph,’ zegt ze, en in gedachten zie ik haar in Amsterdam haar hoofd schudden ‘Wel een mooie binnenkomer voor je, straks bij mijn familie,’ opper ik. Ik heb haar al verteld dat mijn familie een eindeloos repertoire aan Ralph-niet-zo-handig-verhalen op de plank heeft liggen. Ze vindt dat een goed idee, voor ooit.